Ik ben er al (2008)

Pieter had altijd gedacht dat hij in Parijs moest en zou gaan wonen. Met een lullig baantje om in de massa op te gaan, de taal en gewoonten te leren en de huur te betalen. Hij zou verstrooiing vinden in het woelige nachtleven en zijn geest scherpen aan eigenzinnige theatervoorstellingen in kleine zaaltjes. De overige tijd zou hij schrijvend op een gehuurd zolderkamertje doorbrengen. Hij stelde zich voor naar geveltjes, nabij gelegen achtertuintjes met slap gespannen waslijnen en grauwe binnenplaatsjes te staren terwijl hij met een mok koffie in zijn hand met de helft van zijn aandacht naar zijn recentst geschreven romanhoofdstuk keek. De oude stad zou hem voeden uit alle historische en recente poriën, en zijn geest zou de rest doen.

Share

Lees meer: Ik ben er al (2008)

Oók honderd jaar eenzaamheid (2005)

I.
Ooit klom ik naar boven, naar de hoogste top van het jongste gebergte. Omhoog zou ik, moest ik: omhoog naar de top. Ik was een jong maar talentvol klimmer. Menigeen in mijn dorp was jaloers op mijn prille talent en mijn vastberadenheid. Die dag hing er een vochtige nevel in de lucht en als mist boven de gletsjers. Daardoor was het benauwd op de berg. Toch ging het goed, mijn klimmen. Trefzeker en met kleine maar effectieve stappen, stampte ik een spoor in de sneeuw die op de ijstong waarover ik mij voortbewoog lag. Af en toe stond ik stil om het zuchtje wind wat er toch nog te voelen was, zij het in mijn rug dus alleen bij stilstand, te vangen met mijn nek en warme voorhoofd. Ik voelde de weerkaatsende zon in alle druppeltjes water die in de lucht zweefde. De onderkant van mijn neus en het vel onder mijn kin gloeide een beetje door de beginnende verbranding. Dat had ik vaker gevoeld Het kon mij niet deren. Het hielp mij aan een doorleefd en ervaren uiterlijk, wat toen heel belangrijk voor me was.

Share

Lees meer: Oók honderd jaar eenzaamheid (2005)

De wereld om mij heen (2000)

Rutger
-'Gelooft u mij?' zei Rutger Hauer ergens in een televisie-interview. Hij trok daarbij een niet plaatsbaar gezicht en keek recht in de camera. Daarna moest hij lachen. Dat is de hele truc. Wacht maar tot ze je doorhebben. Dat is het hele eieren eten. Willing suspension of disbelief. Ze hébben je de hele tijd door, maar schakelen dat uit. Daardoor beseffen ze niet langer dat ze je doorhebben.

Share

Lees meer: De wereld om mij heen (2000)