Schrödingers Klas

Geplaatst door op in Schrijven
  • Lettergrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 1957
  • 0 reacties
  • Afdrukken

Foto Chronos door Twice25, WikiMedia.Aan een lange tafel gezeten kijk ik om mij heen. Ik zit aan tafel met de andere kinderen. Kinderen van tegen de veertig jaar en tegelijk tegen de dertien jaar oud. Er is geen verschil. Quantum Mechanica. Alle versies bestaan tegelijkertijd. Ook degenen de er niet zijn. Zij die niet gevonden werden, of die niet wilde komen; om het even. Door de gesprekken aan de tafel verworden zij tot aanwezigen. Twee klasgenoten vormen hierop een uitzondering. Zij zijn er alleen in de oude versie.

In een periode van een minder dan twee maanden passeerden een aantal tijdzonedoorkruisingen. Eerst hield de kroeg uit de jonge jaren een reünie. Daar zat ik ondermeer omringd met vertrouwde vreemden -nog los van de oude vrienden en bekenden die daar uiteraard ook op afkwamen- gelukkig te zijn. Er blijkt een verschil te zijn tussen het geroezemoes van een vertrouwde meute die je verder niet kent en dat van een willekeurige niet-vertrouwde meute (zoals in een vreemde stad in een mij onbekende kroeg of conferentie). Een paar weken later ben ik met een vriend naar een concert van een Nederlandse band die twintig jaar terug onderdeel uitmaakte van wat de soundtrack van mijn (ons) leven was in die tijd. Ook daar: een tijdloos moment; toen en nu voelen als een geheel. Vervolgens bouwde een omroep een televisieprogramma annex reünie van de klas waar ik wel ooit in begon, maar nimmer eindigde. Ik eindigde een paar jaar later in een andere klas, zonder noemenswaardige medeleerlingen –of eerlijker gezegd: zonder ander leerlingen te hebben opgemerkt op één meisje om een oogje op te hebben en één jongen omdat hij boven een antiquariaat woonde na. Dat televisieprogramma roerde ook in mijn tijdzones, want hoewel ik alleen achter de schermen een paar gesprekken voerde, doken ook daar ineens allerlei mensen op met wie ik in mijn ontwikkelfase van kind naar jongvolwassene intensief was omgegaan. Maar de heftigste opheffing van plaats en tijd was mijn weerzien met de mensen die in de binnenste jaarringen van mijn ziel zitten.

 Het valt me op dat weerzien en weer spreken met oud klasgenoten uit de laatste klas van de basisschool overeenkomsten met het luisteren naar muziek uit die tijd heeft. In die tijd vond ik uiteraard van wat er op de radio was en in de winkels lag lang niet alles leuk of mooi, maar als ik nu muziek uit die periode hoor, brengt alles tamelijk klakkeloos herinneringen boven. En voel ik dus een warme sympathie bij vrijwel alles. (Dat doet nostalgie: we gingen wel eens met een zelfgemaakte zeepkist in een poort spelen, en mijn geheugen vervangt ‘een paar keer’ met ‘heel vaak’ of soms zelfs met ‘altijd’. Altijd wél en altijd niet bestaan tegelijk.)

Terug in mijn wormgat. Het is een doorkijkspiegel. Want de kinderen in het verleden zien ons niet, terwijl zij allemaal zichtbaar en zelfs hoorbaar zijn. Hetzelfde zie ik bij die groep in de kroeg, bij het concert, bij de televisiereünie waar ik niet bij was en bij dit gezelschap. Het maakt het samen zijn tot meer dan alleen een momentopname. Hier zit ook het (enige?) venijn: de twee kinderen die er alleen in een oudere versie zijn, kijken onbezonnen om zich heen. Enkel in het verleden. Dat is logisch, en diep tragisch.

0

Reacties

  • Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft

Laat uw reactie achter

Gast vrijdag, 23 juni 2017