Zolderkamertjesschrijver revisited

Geplaatst door op in Schrijven
  • Lettergrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 1670
  • 0 reacties
  • Afdrukken
Onder 'Once' (wat 'ooit' is in het Engels) heb ik onderdelen van mijn verleden geplaatst die de aanloop vormen tot het moment dat ik vanuit Stichting Anomie ontdekte dat ik (video)films wilde maken, en geen platform meer zocht om eigen geschreven theaterproducties te realiseren. Voordat we waren waar we nu zijn, was er eerst een zolderkamerschrijver van 17 jaar oud. Hij had lang haar, altijd in een staart met meerdere elastiekjes en een dosis gell om het tegen zijn schedel te plakken. Hij droeg houthakkersoverhemden, spijkerbroeken met gaten en bergschoenen. Deze zolderkamerschrijver trof een lotgenoot en samen besloten ze zich naar buiten te richten: Tweeledig ontstond.

Na vier jaar leek Tweeledig uitgewerkt. Het liep op rolletjes, maar de voormalig zolderkamertjesschrijvers groeide wat uit elkaar wat schrijf/regisseerbehoefte betrof. Dus eindigde Tweeledig, met geheven hoofd. De voormalig zolderkamertjesschrijver bedacht een geactualiseerde versie van het Tweeledig model. Eigenlijk mistte het alles wat Tweeledig Tweeledig maakte (geen tijdschift én voorstellingen, geen Langedijk én Jongejan, geen voorstellingen om de beurt), maar wat het wel meenam was de ervaring en meer kennis van zaken. Dus werd voor Stichting Anomie iemand gevraagd de oprichter te zijn, en kwam er een bestuur wat niet dezelfde personen waren als de artistiek verantwoordelijke: de voormalig zolderkamertjesschrijver. Hij was degene die teksten schreef en projecten uitkoos. Dat ging één keer bijzonder goed, met de voorstelling die direct volgde op het Tweeledig tijdperk: Anamnesie.

Daarna speelde er twee zaken parten: er werd wel nieuw materiaal geschreven, maar in de tussentijd stond stichting Anomie naar buiten toe stil. Ook telde het vast en zeker mee dat de voormalig zolderkamertjesschrijver niet langer met de over-en-weer-katalysor-werking van een zielsverwant opereerde. En het feit dat vlak na de laatste opvoering van Anamnesie, een periode inging met luiers en grotemensen banen.

Uiteindelijk bleef de voormalig zolderkamertjesschrijver zijn behoefte te creëren en de uitingsvormen die hij daarvoor tot zijn beschikking had (kreeg) benutten. Maar het evolueerde net zo lang tot het niet genoeg meer te maken had met Stichting Anomie.

Achter de schermen bij de eerste barncamsession (Time to run)Ik zal hem maar weer gewoon ik noemen, die voormalig zolderkamertjesschrijver. Ik heb de afgelopen tien jaar veel van mijn activiteiten tussen de oprichting van Stichting Anomie en het verworden tot Anomie Films in de geest van hetzelfde gedaan. Anders gezegd: mijn notitieboekjes en computer staan bol van de dingen die de buitenwereld bijna niet bereikt hebben, omdat het telkens ideeën betrof. Ideeën die ik uitzocht, liet ontwikkelen, liet rijpen, uitstelde uit angst ze vroegtijdig te slopen, uitstelde ze op het moment suprême te verknallen, en ga zo maar door. Dus in mijn beleving ben ik doorlopend (soms sluimerend, soms uitbundig) bezig geweest met Anomie (welke Anomie dan ook). Ik heb er alleen -zo stel ik vertederd vast- door de jaren heen alle kenmerken van de zolderkamertjesschrijver bij teruggekregen.

Gelukkig dat deze ontwikkeling gepaard ging met de opkomst van het inmiddels volkomen normaal geworden computergebruik en Internet. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik toch doorlopend historie heb opgebouwd, en ideeën en plannen niet uit het oog verloor.

Once en ooit hebben ook een (vaak hoopvol) op de gewenste toekomst gerichte betekenis. Ooit maak ik mijn mooiste film. Maar vlak vooral het nu ook niet uit.

 

0

Reacties

  • Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft

Laat uw reactie achter

Gast maandag, 25 september 2017