Schrijven

Schrödingers Klas

Foto Chronos door Twice25, WikiMedia.Aan een lange tafel gezeten kijk ik om mij heen. Ik zit aan tafel met de andere kinderen. Kinderen van tegen de veertig jaar en tegelijk tegen de dertien jaar oud. Er is geen verschil. Quantum Mechanica. Alle versies bestaan tegelijkertijd. Ook degenen de er niet zijn. Zij die niet gevonden werden, of die niet wilde komen; om het even. Door de gesprekken aan de tafel verworden zij tot aanwezigen. Twee klasgenoten vormen hierop een uitzondering. Zij zijn er alleen in de oude versie.

In een periode van een minder dan twee maanden passeerden een aantal tijdzonedoorkruisingen. Eerst hield de kroeg uit de jonge jaren een reünie. Daar zat ik ondermeer omringd met vertrouwde vreemden -nog los van de oude vrienden en bekenden die daar uiteraard ook op afkwamen- gelukkig te zijn. Er blijkt een verschil te zijn tussen het geroezemoes van een vertrouwde meute die je verder niet kent en dat van een willekeurige niet-vertrouwde meute (zoals in een vreemde stad in een mij onbekende kroeg of conferentie). Een paar weken later ben ik met een vriend naar een concert van een Nederlandse band die twintig jaar terug onderdeel uitmaakte van wat de soundtrack van mijn (ons) leven was in die tijd. Ook daar: een tijdloos moment; toen en nu voelen als een geheel. Vervolgens bouwde een omroep een televisieprogramma annex reünie van de klas waar ik wel ooit in begon, maar nimmer eindigde. Ik eindigde een paar jaar later in een andere klas, zonder noemenswaardige medeleerlingen –of eerlijker gezegd: zonder ander leerlingen te hebben opgemerkt op één meisje om een oogje op te hebben en één jongen omdat hij boven een antiquariaat woonde na. Dat televisieprogramma roerde ook in mijn tijdzones, want hoewel ik alleen achter de schermen een paar gesprekken voerde, doken ook daar ineens allerlei mensen op met wie ik in mijn ontwikkelfase van kind naar jongvolwassene intensief was omgegaan. Maar de heftigste opheffing van plaats en tijd was mijn weerzien met de mensen die in de binnenste jaarringen van mijn ziel zitten.

Lees verder
Hits: 2008 0 reacties
0

Zolderkamertjesschrijver revisited

Onder 'Once' (wat 'ooit' is in het Engels) heb ik onderdelen van mijn verleden geplaatst die de aanloop vormen tot het moment dat ik vanuit Stichting Anomie ontdekte dat ik (video)films wilde maken, en geen platform meer zocht om eigen geschreven theaterproducties te realiseren. Voordat we waren waar we nu zijn, was er eerst een zolderkamerschrijver van 17 jaar oud. Hij had lang haar, altijd in een staart met meerdere elastiekjes en een dosis gell om het tegen zijn schedel te plakken. Hij droeg houthakkersoverhemden, spijkerbroeken met gaten en bergschoenen. Deze zolderkamerschrijver trof een lotgenoot en samen besloten ze zich naar buiten te richten: Tweeledig ontstond.

Na vier jaar leek Tweeledig uitgewerkt. Het liep op rolletjes, maar de voormalig zolderkamertjesschrijvers groeide wat uit elkaar wat schrijf/regisseerbehoefte betrof. Dus eindigde Tweeledig, met geheven hoofd. De voormalig zolderkamertjesschrijver bedacht een geactualiseerde versie van het Tweeledig model. Eigenlijk mistte het alles wat Tweeledig Tweeledig maakte (geen tijdschift én voorstellingen, geen Langedijk én Jongejan, geen voorstellingen om de beurt), maar wat het wel meenam was de ervaring en meer kennis van zaken. Dus werd voor Stichting Anomie iemand gevraagd de oprichter te zijn, en kwam er een bestuur wat niet dezelfde personen waren als de artistiek verantwoordelijke: de voormalig zolderkamertjesschrijver. Hij was degene die teksten schreef en projecten uitkoos. Dat ging één keer bijzonder goed, met de voorstelling die direct volgde op het Tweeledig tijdperk: Anamnesie.

Lees verder
Hits: 1670 0 reacties
0